روز ششم از وقوف ما در آن خاك اطهر بود كه با كمال مأيوسى رجماً بالغيب در ميان كوچه به ملاقات حاجى ابراهيم نجل ارجمند حاجى امين الشريعه هيدنجى . . . . . نايل شديم كه در تمام راهها انتظار و نگرانى ايشان را داشتم . پس ما را به منزل دلالت كرد . به زيارت مرحوم حاجى شيخ محمد امين الشريعه فائز شديم و خيلى خوشوقت گرديديم . و همه ساعت به واسطهء قرب جوار ، با هم بوديم . ولى از آنجايى كه بايد قضا اسباب كار خود را تهيه نمايد تا بعدها آثارش را بروز دهد ، اين بود كه جناب حاجى امين الشريعه با پسر و همشيره‌اش حاجى ربابه خانم و جناب حاجى سيد حسين قزوينى و حاجى هادى نام كه رفيق و هم‌منزل بودند بدون صلاحديد رفقا در حمل مقاطعهء حاجى حسين نام مكى كه يكى عرب بى نام بىرسم بوده است واقع مىشوند و آن عرب به ايشان وعده‌ها و نويدها مىدهد . بيچاره مطمئن قرب ده ليره هم مال المقاطعه پيش تحويل مىدهد . مبالغى گزاف هم صرف مخارج تهيهء كجاوه و لوازم مأكولى دوازده منزل راه بين الحرمين مىنمايد . تهيه بسيار كاملى مىبيند تا آن كه در روز حركت از مدينه سمت مكه ، حمله دار ما جناب حاجى باشى قرب دويست ليره كه يك هزار تومان متجاوز باشد ، به عنوان اخوه از بابت حفظ حاج مقاطعين خود به پسران شريف كه امير حاج بودند تقديم مىنمايد تا ما ها تحت الحفظ ايشان به سلامت بگذريم . [ 41 ] پس در روز پنج شنبه ، بيست و دوم ذى قعده ، پسران شريف كه امارت و حكومت قافلهء حاج با ايشان بوده ، با دو محمل شامى مصرى با سه هزار عسكر مسلّح دولتى با توپ و توپخانه وقورخانهء